Kennarar verða að kynna sér hina almennu braut, hinn dæmigerða þroskaferil barna.  Þeir verða að gera sér grein fyrir því menningarlega og landfræðilega umhverfi sem skólinn er í og fylgjast með því hvernig og hvenær börnin koma inn á eða fara af hinni almennu braut.  Námsskráin er aðferð til að gera hina almennu braut sýnilega. Það er hlutverk kennarans, og kennara sem vinna saman, að rannsaka hvernig kennsluaðferðin hefur áhrif á þroska barnanna.  Steiner benti oft á að aðferðin sem beitt er við kennslu getur ekki aðeins haft skjót áhrif á vellíðan barnsins heldur geti hún einnig valdið tilhneigingu til slæms heilsufars.

Nákvæmur athugandi

Rannsóknir á börnum er kjarninn í þroska kennarans og þar af leiðandi í þróun námsefnisins.  Slíkar rannsóknir krefjast stöðugrar útvíkkunar og dýpkunar á athyglisgáfu okkar.  Á sama hátt og lestur birtir hugsanir annars manns birtir “lestur” á eðli barns hluta af innri tilveru þess.  Með því að fylgjast með mörgum börnum komumst við að því hvað þau eiga sameiginlegt.  Með því að læra að “lesa” og skilja barnið fær nákvæmur athugandi mynd af dæmigerðu þroskaferli mannsins.  Við kennslu ríkir þess vegna jafnvægi á milli þess að vita hvað styður almennan þroskaferil barna á tilteknum aldri og að vita hvers þetta barn þarfnast núna.  Að þessu leyti miðast Waldorf-námsskráin ekki svo mikið við “barnið” heldur við skilning á þroskaferli barna.