Það er hlutverk kennarans að veita barninu reynslu sem bæði þroskar og styrkir í námsferlinu. Mikilvægur hluti þessa er að læra að nota tákn, eins og í skrift, lestri og reikningi.  Það á einnig við um meðvitaða þroskun minnisins með endurtekningum og upprifjunum.  Ræktun hugtakslegrar og síðar rök- eða afleiðsluhugsunar eru þrep í framrás þessa ferlis fram að og fram yfir tólf ára aldurinn.  En í öllu þessu ferli verður samt að hlúa að myndrænu og frásagnarlegu eðli innra lífs barnsins, hlutarnir verða að tengjast heildinni og tilvera barnsins sjálfs er alltaf viðmiðunin fyrir heildina.

Þroskaferli

Sérstaklega á tímabilinu frá sjöunda til tólfta árs, en einnig í breyttu formi á meðan á allri skólagöngunni stendur, læra börnin að skilja verður heiminn í fyrstu út frá manngervandi hugmyndum, því það er það sem barnið getur best tengt sig við.  Þetta þýðir ekki eingöngu ævintýri, dæmisögur, þjóðsögur og goðsögur þar sem erkitýpísk mannleg reynsla er klædd í myndir heldur einnig að með því að uppgötva dýra-, plöntu- og steinaríkin uppgötva börnin dýra-, plöntu- og steinaeiginleika sjálfra sín.  Það þarf, að vissu leyti, að manngera náttúruna til að barnið geti myndað tengsl við hana.
Kennarinn skýrir og stjórnar þessu ferli við að “manngera” heiminn.  Á sama hátt og ungabarnið þarfnast mannlegrar næringar í formi mjólkur þarfnast aðeins eldra barn mannlegs umhverfis, eins og þess sem skipulögð og taktbundin starfsemi leikskólans lætur í té, og barn á skólaaldri þarfnast þess að heimurinn sé kynntur í manngerðu formi.